Χαίρομαι πραγματικά που ο χώρος αυτός έγινε χώρος εκθέσεων και ιδεών.
Αυτό το βλέπω πολλή θετικό.
Ασθμάνομε ότι επικοινωνώ με φίλους και γνωστούς συμφωνώντας η διαφωνώντας μαζί
τους, και χαίραμε διότι με τον διάλογο αυτό μαθαίνω, συγκρίνω και κρίνω.
Θα ήθελα μέσο της σελίδας αυτής να σας καταθέσω μια προσωπική εμπειρία που είχα το
2006 πηγαίνοντας στην Ερείκουσα.
Μεγαλώνοντας στο νησί και ζώντας για πολλά χρόνια στην Κέρκυρα, ο μονός τόπος που
πραγματικά λατρεύω είναι το νησί αυτό και το πατρικό μου σπίτι.
Κάθε φορά που επισκέπτομαι το νησί μας χαίρομε και καμαρώνω, για κάθε τι καινούργιο
και όμορφο που γίνετε για την πρόοδο τον κατοίκων και του νησιού αυτού.
Το καλοκαίρι του 2006 έχοντας ακούσει για τα διάφορα έργα που γίνονται, τα γήπεδα, η
πλατιά, οι δρόμοι Κ.ΛΠ. υπολόγισα και εγώ ότι έχω δρόμο να πάω στο σπίτι μου,
ξεκινώντας από το πόρτο και φτάνοντας στης εκκλησίες μας το καμάρι μου μεγάλο διότι
φτάνοντας στο νεκροταφείο το έβλεπα να λάμπει από καθαριότητα, και ένα μεγάλο
ευχαριστώ και μπράβο στους υπευθύνους.
Ο δρόμος όχι τέλειος αλλά αρκετά καλός, συνεχίζοντας έφτασα στου Στρἀτη, ο δρόμος
όλον τον γειτόνων μου πραγματικές πλατιές, μέχρι και της αυλές τον σπιτιών τους
φτιαγμένες άπω την κοινότητα, κι από εκεί και πέρα για να συνεχίσω να πάω στο σπίτι
μου ένας ανηφορικός χωματόδρομος που με τα νερά του χειμώνα έχει μετατραπεί ΣΕ
ΤΡΑΦΟ.
Βλέποντας την κατάσταση αυτή και την ταλαιπωρία που μας περίμενε, γύρισα πίσω για
να πάρουμε το επόμενο καράβι, τελικά για καλή μας τύχη βρήκαμε ένα δωμάτιο και
καθίσαμε στο ξενοδοχείο.
Κατά την διάρκεια της ημέρας και συζητώντας με πόλους συμπατριώτες μας για τα έργα
τον δρόμων αποφάσισα την επομένη ημέρα να επισκεφτώ τον πολιό μου συμμαθητή και
πρόεδρο Ερεικούσης Χρίστο Κατέχη Κοκκίνορη.
Πήγα λιπών στο γραφείο του και αφού το συγχάρηκα για τα τόσα ωραία έργα που γίνονται
στο νησί μας, του έθεσα το θέμα δρόμου ΣΤΡΑΤΗ ΑΡΩΝΑΤΙΚΑ . Ο Χρήστος Κατέχης άνοιξε
ένα χαρτοφύλακα, έβγαλε κάτι χαρτιά και άρχισε να μου μιλεί σε ψιλό τόνο για κόπιες
διαφορές που είχε με τον πατέρα μου, προσπάθησα να τον καθησυχάσω και να του
εξηγήσω ότι δεν με αφορούν οι προσωπικές διαφορές τους, και ο μονός λόγος που ήρθα
στο γραφείο του ήταν ο λόγος του δρόμου. Σε πάρα πόλοι ήπιο τόνο του εξήγησα που
ζούμε στον 21ο αιώνα, και τα πράγματα αυτά δεν πρέπει να γίνονται, Όπως κάθε
Ερικουσιώτης χρειαζόμαστε και εμείς ένα δρόμο για να παγαίνομε στο σπίτι μας. Η
προσπάθεια μου αυτή απέτυχε για τι όπως αναλυτικά μου εξήγησε όσο υπαρχή ΒΑΣΙΛΙΟΣ
ΚΑΤΕΧΗΣ ΚΑΡΑΜΠΙΝΗΣ, και αυτός είναι πρόεδρος Ερεικούσης δρόμο δεν βλέπουμε, όπως
πραγματικά μετά από 2 χρόνια συνεχίζει να στρώνει αυλές, να τελειώνει πλατιές
(βοσκοτόπια) να τελειώνει γήπεδα (στάβλους).
Βρισκόμενη πραγματικά σε πολλή δύσκολη θέση και προσπαθώντας να συγκρατήσω τον
εαυτό μου για να μην ξεσπάσω από όλα αυτά τα τρελά και παράλογα, έκανα τον σταυρό
μου και ευχαρίστησα τον θεό που με καταξίωσε να ζω σε μια πατρίδα σαν την Αμερική, και
ποτέ δεν είχα την ανάγκη του τόπου μου, διότι εάν ποτέ την είχα θα έπρεπε να έχω
πουληθεί για μια γεώτρηση, μια επιδότηση η ένα σακί τσιμέντο.
Η υπόλοιπες μέρες στο νησί κύλισαν πολύ ευχαρίστα, κάνοντας μπάνιο, ξέγνοιαστες
βόλτες συναντώντας παλιούς φίλους και πίνοντας πολύ φραπέ.
Θα ήθελα την εμπειρία μου αυτή να μην την θεωρήσετε σαν κάτι προσωπικό που έχω με
την οικογένεια Χρήστου Κατἐχη, για τη ούτε είχα ούτε έχω, αλά μέσο της κατάθεσης μου
αυτής να μάθετε για το πρόβλημα που αντιμετωπίζω εγώ και τα παιδιά μου κάθε φορά που
επισκεπτόμαστε το νησί μας, λόγο ορισμένων σκουριασμένο μυαλών.
Σας ευχαριστώ Τούλα Αναστάσιου Καραμπίνη
Ο ψήφος έχει δύναμη , η θέληση ανδρεία, αν σμίξεις και τα δύο μαζί έχεις ελευτεριά.
Αυτό το βλέπω πολλή θετικό.
Ασθμάνομε ότι επικοινωνώ με φίλους και γνωστούς συμφωνώντας η διαφωνώντας μαζί
τους, και χαίραμε διότι με τον διάλογο αυτό μαθαίνω, συγκρίνω και κρίνω.
Θα ήθελα μέσο της σελίδας αυτής να σας καταθέσω μια προσωπική εμπειρία που είχα το
2006 πηγαίνοντας στην Ερείκουσα.
Μεγαλώνοντας στο νησί και ζώντας για πολλά χρόνια στην Κέρκυρα, ο μονός τόπος που
πραγματικά λατρεύω είναι το νησί αυτό και το πατρικό μου σπίτι.
Κάθε φορά που επισκέπτομαι το νησί μας χαίρομε και καμαρώνω, για κάθε τι καινούργιο
και όμορφο που γίνετε για την πρόοδο τον κατοίκων και του νησιού αυτού.
Το καλοκαίρι του 2006 έχοντας ακούσει για τα διάφορα έργα που γίνονται, τα γήπεδα, η
πλατιά, οι δρόμοι Κ.ΛΠ. υπολόγισα και εγώ ότι έχω δρόμο να πάω στο σπίτι μου,
ξεκινώντας από το πόρτο και φτάνοντας στης εκκλησίες μας το καμάρι μου μεγάλο διότι
φτάνοντας στο νεκροταφείο το έβλεπα να λάμπει από καθαριότητα, και ένα μεγάλο
ευχαριστώ και μπράβο στους υπευθύνους.
Ο δρόμος όχι τέλειος αλλά αρκετά καλός, συνεχίζοντας έφτασα στου Στρἀτη, ο δρόμος
όλον τον γειτόνων μου πραγματικές πλατιές, μέχρι και της αυλές τον σπιτιών τους
φτιαγμένες άπω την κοινότητα, κι από εκεί και πέρα για να συνεχίσω να πάω στο σπίτι
μου ένας ανηφορικός χωματόδρομος που με τα νερά του χειμώνα έχει μετατραπεί ΣΕ
ΤΡΑΦΟ.
Βλέποντας την κατάσταση αυτή και την ταλαιπωρία που μας περίμενε, γύρισα πίσω για
να πάρουμε το επόμενο καράβι, τελικά για καλή μας τύχη βρήκαμε ένα δωμάτιο και
καθίσαμε στο ξενοδοχείο.
Κατά την διάρκεια της ημέρας και συζητώντας με πόλους συμπατριώτες μας για τα έργα
τον δρόμων αποφάσισα την επομένη ημέρα να επισκεφτώ τον πολιό μου συμμαθητή και
πρόεδρο Ερεικούσης Χρίστο Κατέχη Κοκκίνορη.
Πήγα λιπών στο γραφείο του και αφού το συγχάρηκα για τα τόσα ωραία έργα που γίνονται
στο νησί μας, του έθεσα το θέμα δρόμου ΣΤΡΑΤΗ ΑΡΩΝΑΤΙΚΑ . Ο Χρήστος Κατέχης άνοιξε
ένα χαρτοφύλακα, έβγαλε κάτι χαρτιά και άρχισε να μου μιλεί σε ψιλό τόνο για κόπιες
διαφορές που είχε με τον πατέρα μου, προσπάθησα να τον καθησυχάσω και να του
εξηγήσω ότι δεν με αφορούν οι προσωπικές διαφορές τους, και ο μονός λόγος που ήρθα
στο γραφείο του ήταν ο λόγος του δρόμου. Σε πάρα πόλοι ήπιο τόνο του εξήγησα που
ζούμε στον 21ο αιώνα, και τα πράγματα αυτά δεν πρέπει να γίνονται, Όπως κάθε
Ερικουσιώτης χρειαζόμαστε και εμείς ένα δρόμο για να παγαίνομε στο σπίτι μας. Η
προσπάθεια μου αυτή απέτυχε για τι όπως αναλυτικά μου εξήγησε όσο υπαρχή ΒΑΣΙΛΙΟΣ
ΚΑΤΕΧΗΣ ΚΑΡΑΜΠΙΝΗΣ, και αυτός είναι πρόεδρος Ερεικούσης δρόμο δεν βλέπουμε, όπως
πραγματικά μετά από 2 χρόνια συνεχίζει να στρώνει αυλές, να τελειώνει πλατιές
(βοσκοτόπια) να τελειώνει γήπεδα (στάβλους).
Βρισκόμενη πραγματικά σε πολλή δύσκολη θέση και προσπαθώντας να συγκρατήσω τον
εαυτό μου για να μην ξεσπάσω από όλα αυτά τα τρελά και παράλογα, έκανα τον σταυρό
μου και ευχαρίστησα τον θεό που με καταξίωσε να ζω σε μια πατρίδα σαν την Αμερική, και
ποτέ δεν είχα την ανάγκη του τόπου μου, διότι εάν ποτέ την είχα θα έπρεπε να έχω
πουληθεί για μια γεώτρηση, μια επιδότηση η ένα σακί τσιμέντο.
Η υπόλοιπες μέρες στο νησί κύλισαν πολύ ευχαρίστα, κάνοντας μπάνιο, ξέγνοιαστες
βόλτες συναντώντας παλιούς φίλους και πίνοντας πολύ φραπέ.
Θα ήθελα την εμπειρία μου αυτή να μην την θεωρήσετε σαν κάτι προσωπικό που έχω με
την οικογένεια Χρήστου Κατἐχη, για τη ούτε είχα ούτε έχω, αλά μέσο της κατάθεσης μου
αυτής να μάθετε για το πρόβλημα που αντιμετωπίζω εγώ και τα παιδιά μου κάθε φορά που
επισκεπτόμαστε το νησί μας, λόγο ορισμένων σκουριασμένο μυαλών.
Σας ευχαριστώ Τούλα Αναστάσιου Καραμπίνη
Ο ψήφος έχει δύναμη , η θέληση ανδρεία, αν σμίξεις και τα δύο μαζί έχεις ελευτεριά.
rouxiotis.com blog
| panerikoussa.org |
 |
 |
 |
 |
| The free voice of Ereikousa in America H ελεύθερη φωνή της Ερείκουσας στην Αμερική |